Delphine Nkansa, bronzen EK-medaillewinnares op de 100m, haalde gisterenavond in een interview met Le Soir uit naar het nationale 4x100m-team waar ze deel van uitmaakt. Ze omschreef er de sfeer bij de Belgian Rockets als “ontzettend toxisch” en deelde dat ze zich een zondebok voelt. Nkansa stuurt nu bij en zegt dat haar woorden zonder de juiste context weergegeven en fout geïnterpreteerd werden. “Toxisch” is volgens haar het feit dat alle verantwoordelijkheid bij haar wordt gelegd om vanuit Parijs de verplaatsing voor trainingen te maken, maar absoluut niet de band met haar teamgenotes.
Na het sterke individuele parcours van Delphine Nkansa op het EK in Birmingham – ze won brons en bracht haar PR op 11″06 – legde ze zich toe op de 4x100m met de Belgian Rockets. De Belgische vrouwen haalden de finale en finishten daarin als vijfde. Nkansa kon van een geslaagd toernooi spreken en richtte haar peilen op een laatste piek tijdens de Memorial Van Damme.
In een interview met Le Soir, dat voor het merendeel over de omkadering en het leven van Nkansa ging, werden stevige woorden opgetekend. Die werden snel opgepikt door andere media: “Je zou het niet zeggen, maar de sfeer is ontzettend toxisch. Ik weet dat we een goed team hebben, maar als er iets fout loopt is het altijd mijn schuld. Iedereen moet er plezier aan beleven en bij de Rockets heb ik dat helemaal niet. Die estafette heeft mijn mentale gezondheid voor 100 procent verpest.”
Het heikele punt is Nkansa’s afwezigheid bij de aflossingstrainingen. Die gaan door in België, maar Nkansa woont in Parijs en moet dus inspanningen leveren om er te geraken. “Heen en weer vraagt zo een verplaatsing acht uren van mijn dag. Zelfs al wil Bram (Peters; red.) er niks van weten: reactiewerk, starten vanaf mijn merkteken, dat kan ik ook van thuis trainen. Dat weet iedereen.”
Delphine Nkansa: “Wat ik ’toxisch’ noemde is de impact van de situatie, absoluut niet mijn band met de andere Rockets”
Bij Delphine Nkansa klinkt het dat haar woorden zoals die zijn opgetekend met een korrel zout en vooral wat extra context genomen moeten worden.
“Ik was geshockeerd toen ik die titel las. De journalist is tot in Parijs gekomen om een stuk te maken zodat mensen mij in de week voor de Memorial beter konden leren kennen. We hebben een uur lang gepraat over vanalles en nog wat en alleen op het einde ging het even over de aflossingen. De titel, “L’ambiance du 4 x 100 m est hyper toxique“, heeft een volledig verkeerde teneur gecreëerd.”
“De sfeer met de andere Rockets is absoluut niet toxisch. Ik werd vanochtend meteen gebeld door teamgenoten die zich afvroegen wat ze mij ooit hadden misdaan. Wel: helemaal niets. Ik heb ondertussen met de atleten en trainers contact opgenomen om dat uit te proberen leggen. Laat het duidelijk zijn dat ik absoluut beschikbaar blijf voor de Rockets en de mixed relay.”
“Wat ik ’toxisch’ noemde is de impact die de situatie op mij had. Daarmee bedoel ik het feit dat er van mij verwacht wordt dat ik altijd maar bereid ben om vier uur heen en vier uur terug op de trein te zitten voor een aflossingstraining. Het feit dat de verantwoordelijkheid en de fout telkens volledig bij mij wordt gelegd, weegt effectief zwaar op het mentale aspect. In die zin is de situatie verziekend en ontneemt ze het plezier. Daar moet over gepraat worden, maar ik vind gewoon niet dat alle inspanning om trainingen mogelijk te maken van mij moet komen.”
