Drie dagen voor de Memorial Van Damme sprak Paulien Couckuyt op dinsdagmiddag de Belgische pers toe. De kersverse Belgische recordhoudster op de 400m horden vertelde dat ze heeft besloten om toch door te gaan als eliteatleet. Begin dit jaar dacht ze dat 2026 haar laatste jaar zou worden, maar haar beste vorm ooit deed haar van gedachten veranderen.
Paulien Couckuyt stak dit seizoen in de vorm van haar leven en trok als medaillekandidate naar het EK in Birmingham. Een zure vierde plaats werd haar deel, maar Couckuyt rechtte de rug op formidabele wijze en liep een week later het Belgisch record van 53″28 op de 400m horden. Een zoveelste hoogtepunt in een seizoen waarvan haar inner circle wist dat het haar laatste kon worden, maar Couckuyt vertelde vanmiddag dat ze haar afscheid naar alle waarschijnlijkheid nog even uitstelt.
“In het begin van het jaar dacht ik dat de Memorial mijn afscheidsrace zou zijn, maar dat zal hij nu normaal toch niet worden. 2025 was voor mij heel uitdagend op fysiek en op mentaal vlak. Ik was geen gelukkige atleet meer. Ik heb gereflecteerd over welke aanpassingen er nodig waren om dat wel weer te worden. Dit jaar heb ik mezelf enorm overtroffen en bewezen dat ik zonder blessures en met consistentie ver kan geraken.”
“Met deze tijden gaan er deuren open en kom ik in een circuit terecht waar ik altijd van gedroomd heb. Volgende week zijn er bijvoorbeeld de World Ultimate Championships en in principe zal ik volgend jaar veel Diamond Leagues kunnen lopen. Nu ik de kans heb moet ik die dromen najagen. De beslissing om verder te gaan staat nog niet 100% vast, maar ik neig wel heel erg in die richting. Ik heb enorm genoten van 2026 en wil deze lijn doortrekken.”
Opnieuw Belgisch recordhouder, net na de gemiste medaille
“Vijf jaar geleden was ik ook al even Belgisch recordhouder en sinds vorig jaar zat het weer in mijn hoofd als doel, maar 53”28 was iets dat onhaalbaar leek. Ik ben nog steeds aan het nagenieten van Lausanne. Ik ben er zelf van verschoten dat ik derde werd in een WK-finalewaardig veld en ook nog eens de zesde mondiale jaarprestatie liep.”
“De tijd zien deed initieel ook wel wat pijn omdat die toonde dat ik een EK-medaille had laten liggen, maar het gevoel van voldoening primeert toch ondertussen. Als topsporter ben je ook hongerig en begin je meteen te dromen: nog drie tienden en dan staat er zelfs 52 seconden. Dat zou gewoon absurd zijn.”
“In Lausanne heb ik heel hard op de ontspanning gelet om zeker niet dezelfde fout te maken als in de EK-finale en te snel te vertrekken. Vroeger was dat net mijn sterkte en hield ik toch nog iets over voor op het einde, maar omdat ik heel hard op mijn indeling heb gewerkt werkt dat oude recept niet meer. In Birmingham ben ik in die zin met de voetjes op de grond gezet. Op de 400m horden blijf je na al die jaren zoeken en leren.”
Schitteren op de Memorial als kinderdroom
“Het is nog maar tien dagen geleden dat ik het Belgisch record heb gelopen. Met nog een weekje training erbij ben ik vrij zeker dat ik datzelfde niveau nog steeds in me heb. Dat wil ik vrijdag tonen aan het Belgische publiek. De Memorial is altijd bijzonder geweest. Ik herinner me dat we vroeger elk jaar met de club gingen en dat iedereen stond te springen om mee te gaan: vrijdag vroeger uit de klas om zeker op tijd te zijn en te gaan supporteren. Later mocht ik ook zelf eens lopen als kind en dan voelde ik me als klein meisje al een superster.”
