De vierde plaats valt meestal op een koude steen bij de atleet die hem presteerde. Elien Vekemans verscheen weliswaar dolgelukkig in de mixed zone. Haar formidabele eindnotering is de strik rond een seizoen dat lang in twijfels gehuld bleef door verschillende blessureperikelen.
“Vierde? I’ll take it! Daar zit geen grijntje teleurstelling bij. Als topsporter ben je meteen bezig met hoe dichtbij een medaille je eindigt, maar als iemand mij gisteren had verteld dat ik vierde zou worden had ik daar altijd voor getekend. Toen ik na mijn laatste sprong naar de kant ging, had ik tranen in mijn ogen van blijdschap.”
“In die wedstrijd bleef ik wel gaan en leverde ik goede sprongen af op die bepalende hoogtes. Het gevoel zat goed en ik had de flow te pakken, maar het kwam er nog net niet uit. Ik heb niet aan mijn beperkte voorbereiding gedacht en kan echt zeggen dat ik weer dat gevoel van vorig jaar te pakken had. Het voelde alsof ik eindelijk helemaal terug was, zo fijn. Eigenlijk mist er niets om vandaag 4m75 te springen. Het zijn kleine details, maar die sprong zat er gewoon in.”
“Het is moeilijk om dit moment met mijn Belgische records te vergelijken, maar hier zit alleszins heel veel achter Eigenlijk komt deze topprestatie uit de lucht gevallen, terwijl we bij de BR’s vaak voelden dat ze op komst waren. Dit gaat altijd iets blijven dat een speciale plaats heeft in mijn carrière. Een paar maanden geleden dacht ik nog ‘fuck it, heeft het nog zin?’ Als je dan toch doorwerkt en het weer goed begint te gaan, komt ook dat zalige gevoel erbij dat alle inspanningen de moeite waard waren. Dat is superfijn.”
