Na een moeizame winter vol blessures, mentale twijfel en een vertraagde voorbereiding groeide Ilana Hanssens tijdens het voorbije indoorseizoen onverwacht door van talentvolle nieuwkomer tot volwaardig lid van de Belgian Cheetahs. Sterke individuele prestaties, met onder meer een verrassende seizoensstart en zilver op het BK Indoor, vormden de opmaat naar het absolute hoogtepunt: wereldkampioen worden met de Mixed Relays op het WK Indoor in Torun, een ervaring die ze zelf nog altijd als surrealistisch omschrijft. Tegelijk blijft ze met beide voeten op de grond, met nieuwe ambities op de 400 meter horden, de World Relays en een mogelijk EK in het vizier, terwijl ze haar topsport combineert met een studie orthopedagogie. In alles klinkt dezelfde rode draad door: stap voor stap groeien, groot durven dromen en tegelijk trouw blijven aan het collectief dat haar mee vooruit stuwt.
In het idyllische Gentbrugge, vlak bij de piste waar ze een groot deel van haar dagen doorbrengt, blikt Ilana Hanssens terug op een periode die nauwelijks in een paar maanden te vatten lijkt. Blessures, twijfel, een moeilijke wintervoorbereiding, een doorbraak op de piste, en uiteindelijk een wereldtitel met de Belgian Waffles op het WK Indoor in Torun. Het contrast met enkele maanden eerder kon nauwelijks groter zijn. “Het was wel echt een heel mooie kers op de taart van een geslaagd indoorseizoen,” zegt ze. En dat terwijl de aanloop allerminst vanzelfsprekend was.
Na haar deelname aan het WK Outdoor in Tokio begon haar wintervoorbereiding later dan voorzien. Vrijwel meteen volgden de tegenslagen elkaar op: een scheenbeenvliesontsteking, een omgeslagen voet met een gescheurd ligament, en tijdens een Oympische stage in Belek kwam daar nog een voedselvergiftiging bovenop. Ook mentaal woog die periode door. De nieuwe rol die ze kreeg binnen de Belgian Cheetahs — van talentvolle nieuwkomer naar volwaardig lid van het team — vroeg aanpassing. “Dat was een kinderdroom die waar werd, maar het ging eigenlijk zelf verder dan dat. Het had dus even tijd nodig voor ik de knop kon omzetten en on to the next gaan.”
Pas op stage in Tenerife tijdens de maand december kwam de ommekeer. De trainingen begonnen weer plezier te brengen, de fysieke klachten bleven weg en met hernieuwd vertrouwen startte ze aan het indoorseizoen. Dat seizoen begon meteen met een verrassing, ook voor haarzelf. “Ik had in mijn trainingsboekje geschreven dat ik hoopte sub 54″ te openen op de 400 meter,” vertelt ze. Na een sterk vorig indoorseizoen mikte ze ergens op een tijd in de 53 seconden. “Toen ik dan 52”99 zag staan was ik wel van: ‘Wat? Dat is wel crazy, dat is wel gek!’”
Het bleek geen toeval. Doorheen de winter bevestigde ze die vorm, met als hoogtepunt zilver op het Belgisch kampioenschap, waar ze onder meer Camille Laus achter zich liet. Maar minstens even belangrijk was wat er intern veranderde: het gevoel dat ze niet langer ‘baby Cheetah’ was. “Het is sowieso eerder een gevoel, een rol of positie die je in het team gaat opnemen.” Waar ze op eerdere kampioenschappen nog als reserve of nieuwkomer meeging, voelde Torun anders. “In Torun was ik echt deel van het vaste team dat ging lopen tijdens een WK-finale.” Dat gevoel werd nog versterkt door de omstandigheden. Door het uitvallen van Naomi Van Den Broeck kreeg ze uitzonderlijk vroeg zekerheid dat ze zou lopen. “Meestal weet je dat pas een dag op voorhand. Nu had ik een week de tijd om mij mentaal voor te bereiden: ik ga effectief lopen.”
Die voorbereiding bleek cruciaal voor wat zou volgen. De Mixed Relays in Torun werd meteen een finale met zes teams. Ilana startte als tweede loopster en kreeg onverwacht de stok in leidende positie. “In de voorbespreking hadden we Amerika altijd als eerste verwacht,” zegt ze. Ze had zich voorbereid op een scenario waarin ze het jagende peloton achter zich zou moeten controleren. Uiteindelijk kwam dat, zij het op een heel andere manier, ook zo uit. De valpartij achter haar kreeg ze niet mee. “Ik dacht dat de anderen gewoon anderhalve meter achter mij liepen.” Volledig in haar race, gefocust op ritme en versnelling, liep ze alsof het volledige veld haar op de hielen zat. “Ik zat helemaal in de zone.”
Pas in de laatste meters drong door dat niemand nog over haar kwam. “Dan besefte ik pas dat ze niet meer over me zouden komen en dat was super zot.” Wat daarna volgde, beschrijft ze nog steeds als surrealistisch. “Jonathan (Saccoor) pakte mij dan vast en zei dat we naar de finish moesten gaan omdat we waarschijnlijk gingen winnen. Alles erna gebeurde een beetje in een waas.” De wereldtitel voelde zelfs niet meteen echt. “Ik ben een redelijk emotioneel persoon, maar ik had nog niet moeten wenen. Mijn verwachting was dat het tijdens de podiumceremonie wel zou komen, maar neen.” Pas een dag later, toen ze haar vriend Robbe Camphens thuis terugzag, brak het. “Toen kwam het besef en vloeiden de traantjes. Ik was eigenlijk vooral heel blij dat mijn ouders mee waren naar Polen. We konden er dus eerst samen ter plekke een beetje van genieten en het was super leuk dat ik dat moment met hen kon delen.”
Wie denkt dat een wereldtitel automatisch een periode van euforie en vieringen betekent, vergist zich. Een paar dagen later stond ze alweer op training. “De woensdag erna had ik gewoon terug training. Het was dus direct voetjes op de grond.” Dat typeert haar misschien nog het meest: het succes wordt gekoesterd, maar niet eindeloos uitgesponnen. Veel betekenisvoller was voor haar hoe ze dat succes kon delen met de mensen die haar erdoor hadden geholpen. Familie, vrienden, trainingsgenoten, en in het bijzonder haar coach Philip Gilson.
Ze vertelt over een zware training tijdens de moeilijke winter, toen ploeggenoten Tibo (Malumgré) en Simone (Ambrico) haar erdoor trokken. “Ik herinner mij nog een training dat ik helemaal kapot was en dat zij zeiden: ‘Komaan eh, jij bent een Cheetah, kom op!’” Net die kleine momenten blijken achteraf bijna even belangrijk als het podium. Lang tijd om na te genieten was er sowieso niet. Nauwelijks tweeënhalve week later vertrok ze alweer naar Zuid-Afrika voor een federale stage in Stellenbosch, gevolgd door de World Relays in Botswana. Met de uitgebreide aflossingsgroep wacht daar opnieuw selectie, tests en competitie. Opvallend is hoe anders ze zo’n stage vandaag beleeft dan een jaar geleden. “Ik ben veel meer op mijn gemak om voor een langere periode te vertrekken. Ik ken die mensen nu, en zij kennen mij.”
Het zegt veel over hoe snel haar positie binnen het team veranderd is. Hoewel de aflossing voorlopig veel aandacht krijgt, kijkt Ilana ook nadrukkelijk naar haar individuele ambities, met name op de 400 meter horden. “Sowieso wil ik daar stappen zetten.” De EK-limiet voor Birmingham is scherp, weet ze, maar ze benadert dat doel zoals ze alles benadert: in tussenstappen. “Ik werk altijd met subdoelen.” Eerst haar persoonlijk record van 56”50 verbeteren. Dan onder de 56 seconden. Daarna verder kijken. “Dat werkt voor mij het best, via kleine succeservaringen.” Als orthopedagoog in opleiding is die manier van denken haar niet vreemd. “Als je één doel hebt lijkt dat soms mijlenver. Natuurlijk wil ik ooit naar de Olympische Spelen, maar ik wil eerst naar een EK voor senioren. Dat lijkt dichterbij.” Groot dromen mag, maar concreet werken gebeurt voor haar in kleine stappen.
Naast topsport werkt ze dus tegelijk haar opleiding orthopedagogie af. Een combinatie die planning vergt, maar volgens haar verrassend haalbaar blijkt. “Mijn faculteit is eigenlijk heel flexibel. Ik moet veel regelen, veel mailen, maar het lukt.” Het plan is om dit jaar haar thesis en theoretische vakken af te ronden, waarna een uitgespreide stage volgt die combineerbaar blijft met training. Het betekent ook dat het indoorseizoen volgend jaar allerminst opgeofferd wordt. “Neen neen,” lacht ze. “Valencia is een hele mooie stad en het EK Indoor gaat daar door. Ik zou er dus wel heel erg graag naartoe gaan.” Voor advies kijkt ze onder meer naar ploeggenote Helena Ponette, die toont dat de combinatie wel degelijk mogelijk is. “Zeker voorbeelden genoeg om raad aan te vragen.”
Wat haar misschien nog het meest enthousiasmeert, is hoe de Belgische aflossingsploegen blijven groeien. “Dat is ook het leuke aan de aflossing.” Ze herinnert zich hoe ze als jonge ‘baby Cheetah’ ooit opkeek naar de gevestigde waarden. Vandaag wil ze die rol zelf opnemen voor de volgende generatie. “Deze zomer schuif ik dus heel graag aan samen met de huidige baby Cheetahs.” Dat typeert misschien wel de kern van haar verhaal. Haar eigen groei staat niet los van het collectief. Professioneel blijft alles voorlopig in beweging. Een vast contract is er nog niet, maar met WCUP haalde ze wel haar eerste persoonlijke sponsor binnen. “Als 1 van de eerste in België naast Ruben Verheyden en sinds kort ook Laure Bilo. We zijn nu dus met 3 lopers waarvan ik als enige sprinter. Ik heb ze zelf gecontacteerd, gebeld en proberen te overtuigen.” Een paar weken later werd ze wereldkampioene. “Dat mede dankzij hun fantastische producten,” zegt ze met een glimlach. Het typeert opnieuw dezelfde drive die overal terugkomt: wachten tot kansen komen is niet haar stijl. Ze creëert ze liever zelf.
