Op het EK in Birmingham is Simon Debognies als elfde over de meet gekomen op de 10.000m. Dat deed hij in 28’25″55 tijdens een koers waar Andreas Almgren zijn concurrentie zonder medelijden oppeuzelde. De Zweed dubbelde het peloton waarin uiteindelijk voor de vijfde plaats werd gesprint. Isaac Kimeli stapte uit.
Na de bronzen 10.000m-triomf van Jana Van lent (haar naam wordt al jaren met verkeerde hoofdletters geschreven, zo vertelde ze gisteren; red.) was het vandaag aan de mannen op het langste pistenummer. Isaac Kimeli en Simon Debognies waren de twee Belgische vertegenwoordigers.
De koers werd al vrij snel opengetrokken door de Zweed Andreas Almgren. Hij haalde verschroeiend uit en kreeg aanvankelijk nog een handvol achtervolgers mee. Ook Kimeli probeerde de versnelling te volgen, maar hij bekocht die inspanning. Onze landgenoot zakte terug naar het peloton Debognies, maar had zich vergaloppeerd en moest ook daar afhaken. Hij besloot daarop uit te stappen.
Debognies bleef meedraaien in zijn groepje dat om de ereplaatsen liep en zag op enkele van het einde zelfs nog de ontketende Almgren weer voorbijkomen. Debognies sprintte finaal om de elfde plaats en won dat pleit nog voor een Britse en Ijslandse collega. Hij finishte in 28’25″55.
Simon Debognies: “Op een superdag was top acht mogelijk”
“Op mijn niveau zaten we met een groepje dat aan elkaar gewaagd was. Op een superdag was top acht mogelijk geweest, maar het wedstrijdverloop niet gemakkelijk. Het begin was traag en dan wilde ik vooraan zitten, maar zo kwam ik in derde positie te zitten toen Almgren versnelde. Daar liet ik me even in meetrekken. Het tempo wisselde en in de laatste kilometers verlies ik te veel energie aan positionering. Door iets slimmer te lopen had er meer in gezeten. Ik ben blij dat ik het sprintje voor de elfde plaats win, maar ik had vooraf toch op meer gehoopt.”
Isaac Kimeli: “Als je voelt dat je benen niet functioneren, heeft het geen zin”
“Geen goede benen vandaag. Toen Almgren versnelde ben ik meegegaan, maar ik voelde dat het vandaag niets ging worden. De 5.000m zat er nog in en dan is een 10.000m uitzichtloos. Als ze het trager hadden gelopen was er meer mogelijk geweest, maar nu ging het meteen superhard. Als je voelt dat je benen niet functioneren, heeft het geen zin om ze verder op te lopen. Er kwamen normaal nog doelen aan, maar eerst even deze wedstrijden analyseren.”
