Wat een emotionele rollercoaster! Luttele ogenblikken na de superstraffe 13″41 waarmee Zeno Van Neygen zich in de hot seats voor de 110m hordenfinale nestelde, kwam medaillekandidaat Elie Bacari pijnlijk ten val op de zevende horde. Hij leek gewonnen spel te hebben en zich comfortabel voor de finale te gaan plaatsen. Finaal ging het in de derde halve finale ook nog eens te hard en werd Zeno Van Neygen uit de virtuele finaleplaatsen geduwd. Hij beëindigt het toernooi als nummer negen.
Zeno Van Neygen kwam absoluut niet als finalekandidaat aan de start van de halve 110m hordenfinale. De pas 20-jarige sprinter, die gisteren zijn seizoen opende in de reeksen, had namelijk het op twee na traagste PR van al zijn reeksgenoten staan. Door die kansen op papier liet de jongeling zich niet van de wijs brengen. Hij sprintte naar de derde plek in een knap persoonlijk record van 13″41, dertien honderdsten sneller dan gisteren en twee sneller dan zijn vorige record.
Finaletickets waren er voor de eerste twee in elke reeks en daarna voor de snelste twee verliezende tijden. Van Neygen moest machteloos toekijken in de zetel naast de piste, om uiteindelijk de finale nog te zien wegglippen. In de laatste reeks gingen ze met 13″31 en 13″35 nog net een stukje sneller.
De man waar vooraf alle schijnwerpers op gericht stonden was Elie Bacari. Met een 13″25 in de benen was hij in Birmingham medaillekandidaat. Alles leek van een leien dakje te lopen voor onze landgenoot. Bacari kwam in het eerste wedstrijddeel sterk opzetten en bouwde een mooie voorsprong uit op zijn achtervolgers, tot het op horde zeven misliep. De DCLA-atleet kwam ten val en zag zijn finale- en medailleambities wegsmelten.
Zeno Van Neygen “Teleurgesteld in mezelf”
“Ik ben teleurgesteld in mezelf, want ik wist dat de finale haalbaar was in deze reeks. Om er dan één honderdste naast te zitten… Dat doet pijn. Het was stresserend daar in de hot seats, zeker omdat de tweede reeks hoop gaf. Ik wist eigenlijk meteen toen de derde finishte dat het over was voor mij. Ik had natuurlijk geen wedstrijdritme, maar de korte voorbereiding heeft mij toch echt wel goede vorm bezorgd. Een PR was dus wel echt een ambitie.
Ik denk dat ik te veel van mezelf verwacht na zo een seizoen. Ergens weet ik dat ik fier mag zijn na dit EK, maar voorlopig lukt het mij niet. Momenteel primeert de teleurstelling, het gaat eerst een paar weken pieken. Dat ene honderdste maakt het superpijnlijk.
Omdat ik zo laat ben begonnen zit er nog wel wat in de tank. Ik ga nog wedstrijden proberen lopen om het BR beloften van Elie (13″30; red.) aan te vallen. Ik heb hem zien valle en dat wens je niemand toe, Elie nog het minst. Hij had podiumkansen dus ik vind dit supererg voor hem.”
