Nu zondag komt de kwalificatieperiode voor het WK indoor ten einde. Op de zevenkamp zijn alle resultaten intussen binnen. Terwijl Jente Hauttekeete via zijn 6.212 punten van het BK meerkampen makkelijk de schifting zal overleven, lijkt Dai Keïta de boot te missen. Hoe valt dat te rijmen met de straffe 6.181 punten die van hem de nummer zes op de wereldjaarranglijst en de mondiale nummer 13 van de afgelopen 2 jaar maken?
Twee weken terug schitterde Dai Keïta op het BK meerkampen. Hij bleef de hele tijd in het spoor van Jente Hauttekeete en kwam uit bij 6.181 punten, een enorme verpulvering van zijn PR en goed voor een nieuw BR beloften. Beide mannen slechtten ook de nationale WK-limiet. Die kan wel alleen toegang verschafffen tot het WK als World Athletics ook een uitnodiging opstuurt op basis van de Road To-ranking. Daar knelt het schoentje voor Keïta, die als nummer 24 elf plaatsen buiten het deelnemersquotum voor Torun staat. In de top 13 geraken door het afhaken van concurrenten is geen realistisch scenario meer.
Dat de mondiale atletiekbond geen WK-ticket heeft klaarliggen voor de 21-jarige Keïta is na zijn opmars van deze winter simpelweg onbegrijpelijk. In het indoorseizoen 2026 deden alleen Hauttekeete, Simon Ehammer, Kyle Garland en twee andere Amerikanen beter.
U zou kritisch kunnen tegenwerpen dat de jaarlijst weinig zegt omdat veel atleten in een kort winterseizoen maximaal één zevenkamp afwerken. Een uitbreiding van de onderzochte periode maakt het beeld echter alleen maar pijnlijker. Sinds 1 januari 2023 – meer dan 3 volledige jaren terug – is Keïta op de zevenkamp nog steeds de nummer 16 van de wereld. Nemen we 1 januari 2024 als beginpunt, dan blijkt hij de nummer 13 van de afgelopen twee jaar te zijn. In die periode vond het EK in Apeldoorn, het WK in Glasgow en het WK in Nanjing plaats.
Toch is er nog een kleine sprankel hoop voor Keïta. World Athletics heeft een wildcard die het naar eigen wens kan uitdelen. Het zou ons inziens maar normaal zijn dat die op basis van bewezen topvorm aan één van de uitblinkers van het huidige indoorseizoen toekomt. Hopen dan maar dat er zich geen grote naam aandient om het laatste ticket mee te grissen? Het is bijvoorbeeld ook goed mogelijk dat World Athletics de eerste opvolger op de Road To-ranking de voorkeur geeft
De situatie van Keïta toont nog maar eens aan dat er iets mangelt aan de kampioenschapskwalificatieregels voor de meerkampen. Die slagen er niet in om deelnemersvelden op te leveren waar geen fundamentele bezwaren tegen gemaakt kunnen worden. Het bestaan van een wildcard om abberaties recht te trekken (of om niet-gekwalificeerde toppers aan de start te krijgen) kan daar als bijkomend bewijs van gezien worden.
Hoe werkt de ranking?
World Athletics werkt voor de meeste van haar kampioenschappen met een aantal kwalificatiepaden om de deelnemersvelden samen te stellen. Naast limieten en wildcards voor winnaars van bijvoorbeeld de Diamond League kan er meestal ook startrecht veroverd worden via de ranking.Nationale federaties leggen daarnaast vaak bijkomende criteria op, maar dat is in deze even niet het onderwerp van de discussie.
Voor meerkampen wordt vaak een regime uitgedokterd dat wat verschilt van de individuele nummers. Op het WK in Torun wordt dit keer uitsluitend op basis van de world ranking gewerkt. Die is voor alle duidelijkheid verschillend van de jaarranglijsten of top lists. Eén individuele topscore, zoals Keïta die heeft, volstaat niet om hoog op de world ranking te staan. Daar wordt namelijk een gemiddelde genomen van de performance scores van een aantal topresultaten, in dit geval de twee beste meerkampen sinds september 2024.
Keïta’s tweede beste prestatie is een tienkamp van vorige zomer. Die trekt zijn rankingscore – en in het kielzog zijn WK-kansen – naar beneden. Zwart op wit bewijzen dat je op dit moment een vorm hebt waarmee je op het WK thuishoort levert dus geen ticket op. Teren op prestaties uit het verleden en het outdoorseizoen wel. Dat comebacks na een blessure of doorbraken van youngsters zo onbeloond blijven, lijkt men te vergeten of onbelangrijk te vinden.
Vaststelling: dit systeem brengt op het WK indoor van 2026 niet de beste atleten van het indoorseizoen 2026 aan de start.
Waar zit de angel?
De performance score is een samentelling van de result score (een punt toegekend voor de sportieve prestatie) en de placing score (een punt toegekend voor het behalen van een plaats op een wedstrijd van een bepaald niveau). Naast de nationale kampioenschappen en het WK zelf zijn er weliswaar geen indoormeerkampen met een noemenswaardig label. Matige tienkampprestaties op hoog aangeschreven wedstrijden wegen op die manier even zwaar door als een sterke indoorzevenkamp waar weinig placing score aan vast hangt. Wacht eens even, waren we hier nu niet net de selectie aan het samenstellen voor het WK indoorzevenkamp? Waarom kan je dan op het WK staan zonder er zelfs maar één afgewerkt te hebben?
Het huidige kwalificatiesysteem bevoordeelt resultaten op de tienkamp, wat een vergelijkbare maar andere discipline is, en zorgt bijgevolg niet voor het sterkste deelnemersveld op het relevante nummer. Natuurlijk hebben de beste tienkampers ook een goede zevenkamp in huis, maar laat ons toch vooral directe verdienste en niet het palmares of een bepaalde prestatieverwachting als criterium nemen.
De nood aan meer dan één topprestatie en de gigantische placing scores die op belangrijke tienkamp-afspraken verdiend kunnen worden, spelen in de kaart van toppers die fit kunnen blijven en het goed doen op grote wedstrijden in de zomer. Dat is in principe geen slechte zaak, maar het perverse gevolg is dat de top afgeschermd blijft. Beuk er als aanstormende jongere of van blessure herstellende subtopper maar eens doorheen.
Je meerkamp van de doorbraak of terugkeer volstaat niet om het daarna ook op een WK te mogen gaan tonen. Je moet die prestatie nog eens herhalen en liefst op een grote wedstrijd. Anders neemt een (fictieve) mindere Argentijn je plaats in omdat hij pakweg zesde wist te worden met een degelijke tienkamp op het Zuid-Amerikaans kampioenschap. Ook dat is een verzwakking van de kampioenschapsvelden die door de placing scores in de hand wordt gewerkt: sommige atleten hebben toegang tot wedstrijden waar de punten voor het oprapen liggen en andere niet. Als zo een atleet via zijn prestatie vanop het Zuid-Amerikaans kampioenschap ook weer iets makkelijker het WK haalt, kan die daar opnieuw punten sprokkelen en blijft de kring klein. Het is een vicieuze cirkel die je als buitenstaander moet zien te doorbreken.
Deze kritiek is niet nieuw. Thomas Van Der Plaetsen hing zijn spikes aan de wilgen omdat hij het vechten tegen de bierkaai beu was geworden. Gespecialiseerd meerkampmedium Decathletes of Europe zei er recent het volgende over: “World Athletics werd herhaaldelijk verteld dat indoor- en outdoor-meerkampen verschillende disciplines zijn. Er werd hen geadviseerd om meer op toplijsten af te gaan en minder op de (door outdoor scheefgetrokken) world rankings. Ze hebben het tegenovergestelde gedaan en hebben de toplijst-route zelfs afgevoerd. World Athletics heeft een scenario gecreëerd waarin de toppers ontmoedigd worden om een meerkamp af te werken, want ze kunnen hun plaatsje op het WK sowieso oppikken. Voor de anderen is het zoeken naar het nut van een indoorseizoen, want alles wat je daarin doet maakt nauwelijks verschil? WK-kwalificatie via de ranking brengt niet de beste atleten van het indoorseizoen bijeen!”
Er valt natuurlijk wel iets voor te zeggen dat toppers zich niet constant moeten herbewijzen doorheen het reguliere seizoen. We willen uiteraard dat zij naar het kampioenschap toe kunnen pieken. Het evenwicht is weliswaar zoek: op een WK moeten zowel grote namen met staat van dienst als nieuwe of terugkerende namen met een sterk seizoen aan de start komen. Op dit moment is de slinger veel te ver in één richting doorgeslagen.
