Op het EK in Birmingham zijn de drie Belgische 1500m-lopers in de reeksen gestrand. Ruben Verheyden, Pieter Sisk en Jochem Vermeulen bikkelden in de twee halve finales om top 6 plaatsen, maar moesten in de laatste rechte lijn hun meerdere erkennen in de concurrentie.
Voor twee van de drie Belgen leek het EK in Birmingham een afgesloten hoofdstuk. Pieter Sisk en Jochem Vermeulen hadden de limiet of de top 16 op de Europese jaarlijst niet beet en konden aanvankelijk dus niet op een selectie rekenen. Verheyden stondw wel in die top 16, maar ook zijn voorbereiding verliep moeizaam met achillespeesproblemen.
In twee halve finales vielen steeds 6 finaletickets te rapen. Sisk en Verheyden werden samen ingedeeld in de eerste serie en begaven zich in de eerste momenten naar de voorposten van de koers. Sisk kreeg het eerst lastig en moest de strijd om de finaletickets laten gaan, Verheyden mengde zich tot in het slot maar had in de laatste rechte lijn geen verhaal meer. Verheyden werd negende, Sisk dertiende.
Vermeulen liep in reeks drie een goede wedstrijd en leek in in de laatste bocht nog een extra versnelling te kunnen plaatsen. Die bleek niet doorslaggevend en Vermeulen werd twaalfde.
Pieter Sisk: “Niets in de benen”
“Het trok op niets: er zat niets in de benen. Mijn seizoen stopt hier, want het heeft duidelijk geen zin meer om dit verder te laten duren. Ik had ergens nog de hoop dat er op dit kampioenschap iets ging kunnen in een tactische race, maar ook hier was ik kansloos. Het is moeilijk om verklaringen te vinden voor hoe dit seizoen verlopen is. Als topsporter balanceer je op een dunne koord en ik ben er ergens onderweg vanaf gevallen. Iets te veel willen doen, net iets te veel geraced: daar denk ik op dit moment aan. De indoorvorm die ik had was fantastisch en het bewijs dat ik ook outdoor een rol moet kunnen spelen, maar volgend jaar moet ik die absoluut kunnen doortrekken.”
Ruben Verheyden: “Vandaag niet bij de beste zes in die koers en dan ga je niet naar de finale”
“Ik denk dat ik beter ben dan wat ik heb getoond. De eerste rondes liep ik wat te stressy. Ik had gewoon de binnenkant moeten opzoeken. In de wedstrijd voelde ik mij niet top, maar in de laatste bocht zat ik uiteindelijk wel nog in positie zeven in het spoor van de grote namen. Het is simpel om te zeggen, maar in die laatste 100m zijn het de benen die spreken. Vandaag was ik niet bij de beste zes in die koers en dan ga je niet naar de finale. Gezien de omstandigheden, een achillespeesblessure, had ik een goede vorm. Vier weken geleden had ik niet gedacht dat ik hier nog met dit niveau aan de start kon staan, maar die bleek toch onvoldoende.”
Jochem Vermeulen: “Ging iets te traag voor mij”
“Tactisch doe ik het niet slecht, maar het ging iets te traag voor mij. Als er 3’35” was gelopen was de explosiviteit van een aantal mannen al meer afgebot geweest. Dat was het punt waarop mijn blessure de voorbereiding het meest verhinderd heeft. In die laatste bocht voelde het alsof ik nog echt meedeed. Ik dacht ‘ik zet nog eens aan’ en zag nog plek, maar er waren er achter mij duidelijk met hetzelfde idee en meer in de benen. Topvorm had ik niet na zo een korte voorbereiding, maar ik dacht toch dat ik daar bij begon aan te leunen. Jammer genoeg kan je hier weinig doen op 99%.”
