Het doemscenario van Torun herhaalde zich in Birmingham. Simon Verherstraeten geraakte knap tot in de finale, maar haalde daarin de finish niet. Na de start moest hij halt houden en zijn concurrenten laten lopen.
Simon Verherstraeten zat de afgelopen maanden in een race tegen de klok. Hij knokte terug na een hamstringscheur en geraakte net op tijd klaar voor het EK in Birmingham. Daar mocht hij na een uitzondering op de selectieregels – en daarna de opheffing van diezelfde criteria – aantreden op de 100m. Verherstraeten doorspartelde de rondes en geraakte via een snelste verliezende tijd van 10″27 in de halve finale tot aan het orgelpunt, de finale.
In die eindstrijd herhaalde een frustrerend, maar bekend scenario zich. Net als in de WKi-finale in Torun schoten de kuiten van de spurtbom in kramp, waardoor hij zijn wedstrijd moest staken.
Simon Verherstraeten: “Voelde het al in de opwarming”
“Kramp in beide kuiten, ik voelde het al een beetje in de opwarming. Het was de derde koers van de dag en de eerste had duidelijk meer energie gevraagd dan ik aanvankelijk dacht. Ik mis de ideale voorbereiding, met nauwelijks top speed. Technisch was mijn halve finale superslecht, maar ik dacht dat ik die fouten kon rechtzetten. Het lichaam wilde niet mee… Ik ben wel superblij dat ik op de twee kampioenschappen dit jaar de finale loop. De weerbaarheid moet omhoog, maar het is ook wel een gigantisch verschil met de mannen die vanochtend nog niet hebben gelopen.”
“Het is jammer dat ik het niet heb kunnen afmaken, want hier zat meer in. Zaterdag ga je mij zeker terugzien.”
