Op het EK in Birmingham heeft Daniel Segers zich voor de 400m-finale kunnen plaatsen door de snelste verliezende tijd te lopen. Hij werd derde in zijn reeks, waardoor de grote ‘Q’ hem ontglipte en hij twee reeksen moest afwachten. Uiteindelijk bleek zijn 45″03 te volstaan. De Tornado vertelde achteraf weliswaar dat hij met een gescheurde quadriceps rondloopt en twijfelachtig is voor de finale. In de laatste reeks startte Jonathan Sacoor nog sterk, maar hij zakte terug in de laatste rechte lijn.
Daniel Segers sprak enkele dagen terug nog medailleambities uit op de persconferentie voorafgaand aan het EK. Wat hij voor zich hield, hoogstwaarschijnlijk om zijn gemoedsrust niet te verstoren, was dat hij een week daarvoor op de voorstage in Barcelona een scheur had opgelopen in zijn quadriceps. Segers moest wel pas in de halve finales aan de bak en mocht de reeksen gisteren dus overslaan.
In zijn halve finale sprintte Segers naar 45″03, een chrono die in het licht van zijn medische toestand indrukwekkend genoemd mag worden. Daarmee moest hij op de hot seats plaatsnemen, want in zijn reeks gingen twee anderen met de rechtstreekse tickets naar de finale lopen.
Na de tweede reeks veranderde de situatie niet en ook de laatste reeks bedreigde zijn startbewijs niet meer, maar na de halve finales kon de stemming moeilijk opgewekt genoemd worden. Jonathan Sacoor was namelijk sterk gestart, maar werd in de laatste rechte lijn uit de strijd om de finale geduwd. Hij finishte finaal als zevende in 46″14.
Daniel Segers – “Wat een sport ook eigenlijk…”
“Het was twee reeksen lang heel spannend. Ik heb het nog nooit zo warm gehad als nu in de hot seat. De ontlading was heel groot toen bleek dat het net genoeg was.”
“Twee weken geleden sloeg het noodlot weer toe en scheurde ik op pre camp in Barcelona mijn quadriceps. Ik liep de beste training van mijn leven en op het einde gebeurt dat. Dit is hetzelfde verhaal als op zoveel vorige kampioenschappen… De dokter zei dat ik het risico kon nemen en dat heb ik gedaan. Als het morgen nog gaat, neem ik het risico opnieuw en loop ik de finale. Dat ik vandaag nog deze tijd kan lopen geeft mij ergens wel goede hoop, maar wat een sport ook eigenlijk: Ik heb al vijf jaar niet meer geweend, maar nu breekt mijn veer bijna. Ik wil gewoon lopen voor mezelf en voor België, ik werk er zo hard voor dus ik wil het op zijn minst proberen…”
