België trekt met 8 individuele atleten en twee teams naar het WK indoor in Torun. Dat is een beduidend kleinere selectie dan die voor de hoofdtoernooien van de voorbije winters. Strenge selectiecriteria betekenen echter ook dat van elke Belg die in actie komt iets moois verwacht kan worden. De aflossingsploegen en Eliott Crestan zijn de speerpunten bij de zwart-geel-roodhemden.
Aankomend weekend maken we ons al voor het derde opeenvolgende jaar op voor een WK indoor. Vorig jaar vulde de uitgestelde corona-editie in het Chinese Nanjing namelijk de leemte tussen Glasgow 2024 en Torun 2026. De wereldkampioenschappen in zaal bleken de afgelopen jaren een bijzonder vruchtbare bodem voor onze landgenoten. Sinds Belgrado 2022 vielen al zeven medailles in het Belgische mandje, waarvan vijf gouden.
Met de nodige melancholie denken we terug aan de bronzen en zilveren 800m-plakken van Eliott Crestan en Doomsday in Glasgow. Of wat dan gezegd van Noor Vidts en de Belgian Tornados die in Glasgow hun wereldtitels van Belgrado wisten te verlengen?
De selectie voor Torun is vrij klein in vergelijking met de laatste twee WKi’s in Europa. Acht atleten mogen individueel hun kans gaan en op de estafettes zijn de Tornados en het gemengde team ingeschreven. In Belgrado en Glasgow kwamen respectievelijk 13 en 15 landgenoten individueel in actie. Door de hoge toelatingseisen vinden we bijna alle Belgen wel in de eerste helft van de startlijsten terug.
De vaandeldrager van het nationale ensemble heet Eliott Crestan. Hij is een veelvraat op de indoorpiste en moet nu al vier jaar en vijf indoorkampioenschappen terug om zich te herinneren hoe het voelt om zonder medaille huiswaarts te keren. Op zowel het EK als het WK won de 800m-man intussen bronzen en zilveren medailles, maar er is nog één stuk eremetaal dat hij niet om de nek heeft mogen hangen. Niets blinkt zo hard als goud en de kaarten lagen nooit beter voor Crestan.
Hij voerde een belangrijke wijziging door in zijn omkadering en nam afscheid van trainer André Mahy. Nicolas Benoit is nu zijn oefenmeester en twee keer per week gaat hij ook in de leer bij Kevin en Jonathan Borlée.
Die nieuwe aanpak blijkt goed te werken. Met dominante overwinningen in Ostrava, Liévin en Torun zette hij de World Indoor Tour Gold naar zijn hand. Waanzinnige chrono’s vlogen ons om de oren, maar de grote uitschieter was de 1’43″83 die van hem de vierde man uit de wereldgeschiedenis maakte. Wereldrecordhouder Josh Hoey liep dit jaar als enige nog sneller, maar laat het WK links liggen. Crestan is dus de favoriet en zal als tijdsnelste een gekleurd borstnummer opgespeld krijgen.
De eerste twee dagen in Torun staan in het teken van de zevenkamp. Daar krijgen we Jente Hauttekeete aan de start, maar niet Dai Keïta. Met zijn 6.181 punten van het BK meerkampen is hij de nummer zes op de jaarlijst van 2026. In Torun zullen ook slechts vijf mannen aantreden die qua PR beter kunnen. Keïta is weliswaar de dupe van een scheefgetrokken kwalificatiesysteem en kreeg van World Athletics niet de discretionaire wildcard. Die ging naar Manuel Eitel, een Duitser die al drie jaar geen zevenkamp meer afwerkte en toen ruim 100 punten minder scoorde… Hij stond op basis van outdooruitslagen hoger op de world ranking.
Jente Hauttekeete deed op datzelfde BK meerkampen nog net iets beter dan Keïta en scoorde 6.212 punten. De nummer 10 van de tienkamp op het WK outdoor kan voorzichtig een outsider voor de medailles genoemd worden. Slechts vier concurrenten in Torun hebben namelijk een groter PR dan onze landgenoot. Een jaar geleden werd hij vijfde op het EK in Apeldoorn. Daar evenaarde hij met 6.259 punten ook het BR van Thomas Van der Plaetsen. Als Hauttekeete probleemloos de zevenkamp kan afwerken op het niveau dat hij tijdens het BK in Gent toonde, zou het BR er misschien wel eens aan kunnen geloven.
Op het BK indoor in Louvain-la-Neuve kaapten twee sprinters alle aandacht weg. Simon Verherstraeten en Helena Ponette plaatsten zich voor Torun en klokten razendsnelle chrono’s. Verherstraetens 6″52 op de 60m betekende een aanscherping van zijn gloednieuwe BR. Ponette kwam met 51″66 tot op luttele honderdsten van Cynthia Bolingo haar nationaal record.
Voor de 27-jarige Verherstraeten is zo’n individueel kampioenschap nog onontgonnen terrein, al kent hij het slagen van de zweep wel van bij de aflossingen met de Belgian Falcons. Verherstraeten heeft dus ook geen ervaring met de drie 60m-rondes die allemaal op dezelfde dag doorgaan. Waarom we drie rondes vernoemen? Omdat het als nummer twaalf op de inschrijvingslijst toegestaan is om te dromen van de finale met acht. Ook hier behoort een nieuw BR duidelijk tot de mogelijkheden. Verherstraeten opende zijn seizoen door een hamstringscheurtje later dan gepland, maar schoot toch met een fantastische vorm uit de startblokken en kon nog drie weken rustig verderbouwen.
Ponette vinden we in dezelfde regionen van de startlijst terug, maar wie durft zeggen dat 51″66 de strafste chrono is die de bijna afgestudeerde arts in huis heeft? Die tijd liep ze op het BK na een winter waarin ze vooral veel werkte in het ziekenhuis, en waarin training in functie van die stage stond. In Louvain-la-Neuve verraste ze zichzelf door een halve seconde van haar PR af te doen en tot op vier honderdsten van het BR te komen. Het tijdschema speelt weliswaar niet in haar kaarten. De reeksen en de halve finale van de individuele 400m staan allebei op dag 1 gepland, met in de ochtendsessie van dag 2 ook al de finale van de mixed relay. Daar heeft België medaillekansen en legt Ponette de prioriteit.
In de aflossingen zien we een gemengd team en een mannenteam terug. Naast Ponette zitten langs vrouwelijke kant ook Ilana Hanssens en Messalina Pieroni in de poule. Hanssens liep al twee keer voor België op de World Relays, maar kan nu haar debuut maken op een hoofdtoernooi bij de senioren. Zij zette deze winter een grote stap en liep 52″86, sneller dan haar outdoor-PR. Het ontbreken van Daniel Segers en Naomi Van den Broeck is een flinke aderlating voor de Belgian Waffles, maar met de resterende namen mag nog steeds naar de medailles geloerd worden. Ook voor de grootste namen bij de concurrentie speelt het programma namelijk een rol. Zij moeten later op de dag de individuele 400m-finale afwerken.
De Belgian Tornados spreken overal waar ze starten grote ambities uit. Dat is allesbehalve misplaatst: op de vorige twee WKi’s waar ze deelnamen werden ze telkens wereldkampioen. Alexander Doom, Jonathan Sacoor, Dylan Borlée, Christian Iguacel, Julien Watrin en Robin Vanderbemden zijn de uitverkorenen om nog maar eens een 4x400m-medaille naar België terug te brengen.
Op de hoge horden heeft België zowel bij de mannen als bij de vrouwen een finalekandidaat in de rangen. Michael Obasuyi staat met 7″57 als twaalfde ingeschreven, maar mikt op niets minder dan de eindstrijd. Hij heeft dan ook de erelijst om die ambitie te staven. In 2024 stormde Obasuyi op het WK indoor naar plek zeven en in 2025 naar plek vijf. De beste seizoenschrono van Obasuyi zit slechts drie honderdsten boven zijn PR en zeven honderdsten boven het BR van Elie Bacari. Die twee richttijden houden we dus ook maar best in de gaten. Bacari is er zelf niet bij, hij blesseerde zich op het BK en moest afzeggen.
Yanla Ndjip-Nyemeck maakte afgelopen weekend grote sier op de apotheose van het Amerikaanse NCAA-studentenseizoen. Ze vlamde naar het zilver en evenaarde onderweg het 17 jaar oude BR van Eline Berings. Met die 7″92 werd Berings indertijd Europees indoorkampioene in Turijn. Ndjip-Nyemeck behoort met dat PR op papier tot de snelste 8 vrouwen in Polen, maar weet ook dat de marges op de horden vaak nauwelijks een handvol honderdsten zijn. Bovendien heeft ze ook nog een eitje te pellen met het WK indoor. Twee jaar geleden maakte Ndjip-Nyemeck in Glasgow haar debuut op een seniorenkampioenschap, maar daar kwam ze in de reeksen ten val. Die nare herinnering wil ze ongetwijfeld wegspoelen.
Op de 1500m ten slotte hebben we twee ijzers in het vuur en die vinden we allebei bovenaan de jaarranglijst terug. Pieter Sisk was de absolute uitblinker. Hij eiste het Belgisch record op de 1500m (3’33″32) én de mijl (3’50″31) op. Alsof dat nog niet volstond sloeg hij ook het Europees record over 2000m (4’52″41). Slechts drie aanwezigen in Torun liepen dit jaar een snellere 1500m, maar voor Sisk wordt het vooral zaak om de tactische slag naar zijn hand te zetten.
Jochem Vermeulen wisselde de materniteit in voor het vliegtuig. De kersverse vader komt vrijdag, amper acht dagen na de geboorte van zijn zoontje, aan de start van de 1500m-reeksen. Hoe zijn nachten er afgelopen week uitzagen durven we ons niet inbeelden, maar een uitgeslapen Vermeulen liep dit seizoen alleszins wel de zevende chrono van het deelnemersveld.
