Dé man van het vroege indoorseizoen heet Pieter Sisk. Na een straffe 1500m in Luxemburg waagde hij zich nu in Boston aan de minder courante 2.000m. Hij gaf opnieuw blijk van zijn hoogvorm door het Europees record over de afstand naar 4’52″41 te brengen. Ook het BR van Miel Puttemans moest er aan geloven. Dat verpulverde Sisk met bijna 8 seconden. Sisk werd derde achter Hobbs Kessler, die het wereldrecord op 4’48″79 zette. Ook op een veel vaker gelopen afstand, de 800m, werd het wereldrecord gebroken.
Het is nog maar januari, maar wat Pieter Sisk in 2026 al op zijn conto heeft gezet is ronduit indrukwekkend. Vorige week begon hij eraan in Luxemburg en liep hij meteen met (grote) voorsprong zijn snelste 1500m ooit. Met 3’34”63 dook hij meer dan twee seconden onder zijn oude PR en sloopte hij de WK-limiet.
Enkele dagen later stak Sisk de grote plas over naar Boston, waar met de NB Indoor Grand Prix de eerste Indoor Tour Gold meeting van het seizoen doorging. De 2.000m die er op zijn menukaart stond is geen courante aanblik. De leeftijd van de verschillende indoorrecords op de afstand is daar getuige van. Het wereldrecord van Kenenisa Bekele en het Europees record van Sergio Sanchez waren met respectievelijk 19 en 16 jaar nog relatief jong. Het Belgisch record van Miel Puttemans – in zijn hoogdagen berucht als “de keizer van den indoor” – stond echter al 53 jaar op de tabellen.
Sisk kreeg de perfecte koers om Puttemans zijn 5’00”0 (handgestopt) aan te vallen. Grant Fisher en Hobbs Kessler gingen namelijk voor het wereldrecord. De twee Amerikanen sloegen een kloof, maar Sisk liet er zich niet toe verleiden om te vroeg zelf de kop te nemen. Die rol nam hij in het slot wel op, met een knappe derde plaats achter de nieuwe wereldrecordhouder als resultaat. Kessler troefde Fisher af en deed met 4’48”79 ruim een seconde van de toptijd van Bekele. Voor Sisk was 4’52”41 weggelegd, een verpulvering van Puttemans en ook slechts 4 honderdsten verwijderd van het outdoor BR van Ruben Verheyden. Wereldwijd schuift Sisk naar de vijfde plek in de geschiedenis.
Sisk blikte nadien terug op zijn exploot: “De wedstrijd ging veel te snel van start doordat de pacing lights niet correct ingesteld stonden. Ik heb me hierdoor niet laten vangen en heb mijn wedstrijd gecontroleerd kunnen lopen, in het zog van Kessler en Fisher, die beiden onder het vorige wereldrecord doken. Ondanks dat deze afstand niet vaak gelopen wordt, ben ik erg blij met het Europees record. Ook qua ‘result score’ is dit veruit mijn beste prestatie ooit. Ik ben supertevreden dat mijn volledige overstap naar de 1500 m zo goed aan het uitdraaien is. Volgende week hoop ik mijn goede vorm te kunnen bevestigen tijdens de Boston University Mile.”
Twee wereldrecords op één dag
Naast de ongebruikelijke 2.000m werd ook een 800m ingelegd. Het deelnemersveld was niet eens om van achterover te vallen, maar time trial-specialist Josh Hoey had aangekondigd dat hij het 29 jaar oude wereldrecord van Wilson Kipketer wilde kielhalen. Hoey heeft intussen een reputatie opgebouwd voor het neerzetten van supersnelle chrono’s in gehaasde koersen. Zo was hij al wereldrecordhouder op de 600m en 1000m in zaal.
Hoey werd in de eerste 500m gegidst door zijn broer Jaxson en ging daarna als een razende op pad. De regerende wereldkampioen slaagde in zijn opzet en dook met 1’42″50 zeventien honderdsten onder de tijd van Kipketer.
Interessant: de openingsfase van de 800m ziet er vanaf dit seizoen anders uit. Vroeger kwam men na de start in banen al naar binnen aan het einde van de eerste bocht, na ongeveer 65m van de finish. Nu verlaten de atleten hun baan pas bij het ingaan van de tweede rechte lijn, na ca. 165m waar ook de 400m-lopers dat doen. Dat kort het tactische deel van een indoor 800m in en maakt het vechten om de plaatsjes iets minder energieverslindend doordat er al wat meer spreiding is. Mogelijk speelde dat in Hoey’s voordeel, maar om dat soort conclusies nu al te trekken is de steekproef nog wat te klein.
